In mezelf

Lieve Jenna,

Je kon zo hard met me lachen. Als ik niet beter wist, dan voelde ik me beledigd. De waarheid is dat niets jou gek in de oren klonk. Elk gevoel, elke emotie kreeg een plaats, werd door jou begrepen. Je begreep mij zo goed. Je maakte elke emotie zo draaglijk, zo normaal. Bij jou voelde ik me niet wereldvreemd. Helaas begreep je jezelf niet altijd even goed. Je was te gevoelig voor deze wereld. Ik begrijp dat zo goed.

Met momenten doet het gemis vreselijk veel pijn. Er was niemand die me zo zonder woorden begreep als jij. We bewandelden hetzelfde pad, tot ik op een bepaald moment toch de andere kant op ging. Ik ben daar blij om, voor mezelf, maar niet dat ik jou daar ben verloren. Er is een kant in mezelf die samen met jou jouw weg wou bewandelen. Maar nu ben jij dood. En ik leef. Soms is dat heel moeilijk.

Rip Jenna.

Vrijdag ging ik op bezoek bij een collega en haar vriend. We kwamen tot de vaststelling dat we dezelfde persoon gekend hebben. Mijn vroegere baas en zijn cliënt. Die vriend van mijn collega vertelde dat hij een tragische dood gestorven is, failliet gegaan en dood gedronken.

Diezelfde vrijdag wou ik weer naar huis rijden en las ik, voor ik vertrok, het bericht van een goeie vriendin. Haar vader is van de trap gevallen en gestorven. 58 jaar.

Hanne is thuis met een burn-out.

Ik heb nachtmerries en herbelevingen van de laatste 5 jaar van mijn huwelijk. De constante waakzaamheid van mijn lichaam, de paniek, niet meer kunnen kalmeren, de lange dagen en lange nachten, de enorme angst.

Ik voel me vreselijk getriggerd. Het gaat niet goed met me. Het gaat heel slecht.

Ik kan er niet zijn voor haar. Alles in mijn lijf biedt weerstand tegen deze situatie. Niet opnieuw. Niet weer. Ik voel de woede doorheen mijn lichaam razen. Het is zo oneerlijk! Waarom kan niet gewoon eens alles goed gaan?

Ik voel het immense verdriet. Het borrelt omhoog vanuit een enorme ongekende diepte in mezelf. Ik voel me vreselijk destructief. Ik kan de hoeveelheid aan emoties niet de baas. De lengte van de nacht is onbeschrijfelijk lang. Mijn lijf sleept zich voort, is gestopt met voelen. De honger voel ik niet meer. De hernia evenmin. Integendeel, mijn lijf snakt naar pijn. Om verder niet te hoeven voelen.

Ik zit in het duister, voel mijn verleden omhoog kruipen. Diep, heel diep was alles verscholen. De melancholie overmant me. Ik kan de angst niet de baas. De realiteit is ver weg. Ik zie geen vergelijkingen met het verleden meer. Ik zit in het verleden.

Ik voel me alleen, heb me afgesloten voor alles en iedereen. Ik wentel me in dat vertrouwde gevoel: ik heb niemand nodig, vertrouw niemand meer. Binnenin mezelf ben ik veilig.

Advertenties

Samenwonen

Vandaag wonen Hanne en ik exact 6 dagen samen.

Het is al moeilijk geweest, al besefte ik dat op voorhand. Mijn kinderen komen pas vanavond naar hier. Ze hebben wel geholpen de week voor de verhuis met heen en weer rijden tussen het oude en nieuwe huis. Eigenlijk viel dat veel beter mee dan verwacht. Ze hebben dat goed gedaan.

Afgelopen week waren Hannes kinderen er wel. Het is paasvakantie en onze regeling met de kinderen loopt nu niet gelijk. Hanne heeft verlof. Ikzelf ben gaan werken. Vandaag heb ik wel een dagje verlof. Het voelde niet goed: zij thuis met haar kinderen en ik die me ’s avonds vooral ‘te gast’ voelde, al ligt dat geheel aan mezelf. Ik heb de neiging om me terug te trekken, me onderdanig op te stellen.

Vanmorgen liep het fout bij mij. Ik voelde me vreselijk overprikkeld. Ik trok me terug op A zijn kamer en heb uren gehuild. Hanne was weinig begripvol. Het was ook niet de eerste keer dat ik zat te huilen deze week. Haar begrip was op.

Ik verlang naar rust, naar vertrouwde rituelen, naar het ‘thuis-gevoel’, maar dat is er nog niet.

Hanne is vervolgens met haar kinderen vertrokken op uitstap. Zodoende ben ik al gans de namiddag alleen. Het helpt me, maar niet voldoende. Ik moet het wellicht tijd geven. Ik moet wennen aan de nieuwe situatie. Ik voel me ook erg gestresseerd omdat mijn kinderen er straks zullen zijn en hun eerste nachtje hier door zullen brengen. Ik ben bang dat ze zullen aanvoelen dat ik me niet goed voel en het daardoor voor hen ook niet makkelijk zal zijn.

Over een uurtje zijn mijn kinderen weer hier. Hopelijk vallen er dan al heel wat zorgen van me af. Ik heb hen ook vreselijk gemist.

Duisternis

Plots ben ik weer gecrasht. Ik voel me vreselijk alleen. Ik heb me opgesloten in mijn huis, gsm op vliegtuigmodus, muziek in mijn oren en twijfel aan alles. Nog het meest aan mezelf.

We zouden samenwonen, Hanne en ik. (Huur)huis is geregeld, iedereen op de hoogte, verhuisdatum geprikt.

En dan is daar weer mijn moeder met al haar negativisme en kritiek. Mijn vader die niet kan helpen verhuizen omdat hij de avond ervoor naar een feest moet en dus moet uitslapen en ikzelf die me wederom in de steek gelaten voel. Zeker als ik geen gehoor bij Hanne vind omdat ze moe is.

Ik ben om 15.15u bij Hanne thuis vertrokken. Mijn jeugd ligt minstens 16 jaar achter me en nog steeds beïnvloeden mijn ouders mijn leven. Een beetje goedkeuring, een beetje vertrouwen, een beetje aanvoelen wat ik nodig heb… Ze hebben het niet. Niet naar mij toe.

Het voelt weer hartverscheurend aan. Mijn hart ligt in diggelen, terwijl ik me steeds weer voorneem om het me nooit nog aan te trekken. Hoeveel ben je waard als mens als je ouders nooit met je bezig zijn geweest. Als er van die kant geen liefde is. Wat is dan de zin van je bestaan?

Daarstraks had ik zin om heel impulsief naar ons mama te bellen en haar voor verrot uit te schelden. Ik haat u. Ik haat u. Blijf gewoon uit mijn leven. Daarna ging het weer. Nu weer niet. Het gaat niet. Het gaat niet. Ik voel me zo alleen.

100% mama

De eerste week van de kerstvakantie zit erop, net als mijn week quality-time met mijn kinderen. Ik heb hen enkele uren geleden naar Stan gebracht. Door een wijziging in onze regeling moet ik hen nu zelfs (eenmalig) 10 dagen missen…

Sommigen zullen misschien vinden van wel, maar ik heb hier niet voor gekozen. Ik ben voor 100% van mijn tijd mama, maar ik zie mijn kinderen slechts voor 50% van de tijd. Dit blijft onnatuurlijk aanvoelen, want het is ook tegennatuurlijk.

We hadden een zalig tijd afgelopen week. Ik voelde me met momenten oprecht gelukkig en was me daar ook erg bewust van.

En nu zit ik hier weer alleen. Het went niet en dat zal het wellicht nooit.

Controle

2018 is bijna voorbij.

Het was een jaar vol confrontaties met mezelf. Ik heb een zeer moeilijke relatie, maar ben er nog steeds niet uit of dit ligt aan mijn beperkte relatieskills of aan de relatie zelf. Tot begin september had ik controle over mijn relatie, zoals ik altijd overal controle over heb, nodig heb. Sinds september toen we enkele weken uit elkaar waren (door Hannes beslissing), is de controle weg en loop ik vaak rond als een kip zonder kop en weet ik niet van welk hout pijlen maken.

Mijn jeugd was heel eenzaam. Ik heb vooral geleerd om voor mezelf te zorgen, om niet op anderen te kunnen rekenen, om enkel mezelf te vertrouwen. Mijn eerste, instinctieve reactie is dus zelf afstand nemen van Hanne om de controle terug te nemen.

In mijn huwelijk had ik de touwtjes in handen, altijd en overal. Stan was een volger. Ik nam alle beslissingen, ik zorgde alleen voor de opvoeding van onze kinderen. Ik gaf Stan ook geen kans om het zelf te doen. Wat ik zelf doe, doe ik beter. Ik vermoed dat dit ook de reden is waarom mijn scheiding voor mij niet aanvoelt als de ergste periode in mijn leven. Stan zijn ziekte tijdens ons huwelijk woog wel zwaar. Ik ben uit mijn huwelijk gestapt met een gevoel van opluchting: vanaf dan hoefde ik enkel nog voor mezelf en mijn twee kinderen te zorgen en niet meer voor Stan.

Ik zou mijn kinderen ook graag het voorbeeld van een hechte relatie willen geven. Ik vind het positief dat ze niet meer het voorbeeld van Stan en mij tesamen te zien krijgen (grofweg gezegd: de man is ondergeschikt aan de vrouw), maar nu switchen ze tussen twee werelden met een eenoudergezin. Alleenstaande zijn lukt mij het beste. Niet moeten overleggen, het ouderschap niet dagelijks te hoeven delen, niemand anders moeten vertrouwen, enkel mezelf.

En toch is er ook dat gevoel in mij dat zegt een goede en evenwaardige relatie te willen kunnen en durven aangaan. Mijn relatie met Hanne is vechten. Het ene moment voelt het allemaal veel te moeilijk en zwaar aan en verlang ik naar mijn vrijheid, naar helemaal alleen zijn, naar de ‘gemakkelijke’ weg waarin ik enkel met mezelf hoef rekening te houden.

Het andere moment wil ik mezelf blijven uitdagen om ervoor te gaan, want voel ik me afhankelijk en hulpeloos en verlang ik naar iemand die me graag ziet en ik graag kan zien, in een evenwaardige relatie.

Ik heb het nooit gekend, een goede relatie. Ik heb controle nodig. Iemand die ik kan domineren, al heb ik dat nooit zo beseft tot voor kort. En ik wil zo niet zijn. Ik wil ook durven afhankelijk zijn. Ik wil de verbinding durven aangaan, durven vertrouwen dat mijn kwetsbaarheid veilig is binnen mijn relatie.

Maar het is zwaar, soms té zwaar. Ik ben me steeds meer bewust van de manier waarop ik reageer op bepaalde situaties, hoe ik elke situatie probeer naar mijn hand te zetten om de controle te behouden die ik zo nodig heb. Of had. Het zijn oude patronen die niet meer werken in mijn relatie met Hanne. Ze laat het niet toe. En ik heb de keuze: werken aan mezelf of gaan lopen. Tot nu toe blijf ik kiezen voor dat eerste. Maar heel vaak denk ik: het water is veel te diep. Misschien is er toch een andere relatie voor mij bestemd die meer vanzelf zou gaan. Waarbij liefde alleen genoeg is.

Misschien is dat laatste wel waarheid, maar ik besef wel dat ik in een relatie met een minder sterke persoonlijkheid dan Hanne snel weer in oude patronen ga vallen en dat is ook niet wat ik wil. In mijn huidige relatie ervaar ik een enorme persoonlijke groei door alle confrontaties met mezelf.

Ik heb lang niet meer geschreven. Niet hier, niet ergens anders. Ook praten met Kirsten lukte niet meer. Ik voelde me geblokkeerd. Alles voelde als teveel aan. Ik hoorde mezelf vaak reageren in bepaalde situaties, gewoon omdat het in mijn natuur zit, terwijl ik me er op hetzelfde moment van bewust was dat het niet de ‘juiste’ manier van reageren was.

Momenteel zit ik nog steeds in dergelijke situatie: ik doe dingen vanuit de controle die ik nodig heb en besef op hetzelfde moment dat het niet oke is, maar ik kan er niets aan veranderen of zo voelt het voor me aan. Ik lijk als bevroren, zie het gebeuren en het lukt me niet om mijn gedrag aan te passen.

Of, in het andere geval: ik probeer uit alle macht niet te reageren in een bepaalde situatie uit angst om het weer ‘verkeerd’ te doen en vanuit mijn oude aangeleerde patronen te handelen. Op die manier voel ik me vaak ook heel erg gefrustreerd, eenzaam, onbegrepen, verdrietig. De ‘juiste’ manier van reageren ken ik vaak niet en dan lijkt ‘niet reageren’ me het veiligst voor iedereen (zo blaas ik niet ongewild bruggen op).

Twijfels

Hoe vaak wou ik al beginnen aan een blogbericht?

Maar de woorden leken niet te komen.

Vorige week maandag was ik bij Kirsten en dat vlotte evenmin. Ik heb nauwelijks iets kunnen zeggen. Ik voelde me geblokkeerd. Kirsten raadde me aan het op te schrijven. We zijn weer een week later.

Maar ik doe eindelijk een poging.

Hanne had een punt achter onze relatie gezet. En toen deed ik alles om die weer te redden. Ik ben heel diep gegaan. Me kwetsbaarder opgesteld dan ik dacht ooit te durven zijn bij haar. En we kwamen weer samen.

Nu zijn we weer ruim vier weken verder. En ik vraag me af wat het heeft opgeleverd tot nu toe. Het gevoel dat het voornamelijk van mijn kant komt. Niet dat ze me niet graag ziet, maar ik noem het veeleer gemakzucht denk ik. Moeilijkheden op haar werk en oververmoeidheid zorgen ervoor dat ik de kar trek. En als het dat niet is, dan zijn het haar hormonen.

Sinds een kleine week merk ik dat ik terug afstand van haar neem. En vervolgens merk ik dat zij weer wat meer inspanning doet. Aantrekken en afstoten. Het lijkt de samenvatting van onze relatie.

Ik weet het niet meer. In die korte vier weken heb ik me al zeker drie keer afgevraagd waarom wij samen zijn. Het ene moment denk ik dat mijn liefde eindig is. Het andere wil ik kost wat kost iets maken van de relatie.

Feit is dat het me heel veel energie kost. Als ik erin geloof dat die energie nodig is om bepaalde relatiepatronen bij mezelf te veranderen, dan geloof ik eveneens dat het kan werken tussen ons op lange termijn.

Maar soms geloof ik ook gewoon dat het niet allemaal aan mij en mijn slechte hechtingspatronen uit mijn kindertijd ligt, maar dat we gewoon niet gemaakt zijn voor elkaar.

Ik wil geen foute beslissing nemen en dus blijf ik ervoor gaan. En ik ben bang om alleen te zijn. Bang voor het zwarte gat, voor de eenzaamheid, om te worden zoals mijn moeder die tegen haar 60ste eenzaam en alleen is en al jaren wanhopig op zoek naar de ware.

Er komt nog bij dat onze oudste zonen absoluut niet goed overeen komen. Haar oudste is een pestkop (sorry dat ik het zo zeg) en mijn oudste is doelwit. Ik vind het vreselijk als hij uitgescholden wordt voor bijvoorbeeld ‘lompe uil’ zoals afgelopen zaterdag. Er wordt wel opgetreden en ‘sorry’ gezegd, maar dit is nefast voor het zelfvertrouwen van mijn zoon. Hij is heel gevoelig.

Ze zien elkaar niet vaak. Laatste keer was eind augustus, maar telkens weer loopt het mis. Hoe kan je op deze manier ooit een gezin vormen? Na afgelopen zaterdag en meerdere hartverscheurende huilbuien van A stel ik me nogmaals de vraag of ik hem aan dergelijke situaties moet blijven blootstellen. Of moet ik hem gewoon weerbaarder proberen te maken?

Hanne

Net als ik denk dat alles in zijn plooi valt, zeker wat mijn werk betreft, maakt Hanne een einde aan onze relatie. Vrij onverwachts voor mij, maar ik begrijp het ook. De laatste maanden heb ik haar niet de liefde en het respect gegeven dat ze verdient. Gisterenavond heb ik in allerijl nog afgesproken met Ina. Ik moest met haar kunnen praten om alles op een rijtje te zetten en was dus heel blij dat zij ook graag wou afspreken. Het heeft me wel wat geholpen om één en ander in perspectief te zien. Ik heb Hanne, door mijn gedrag van laatste maanden, een reden gegeven om er een punt achter te zetten. Ze heeft een beslissing genomen die ikzelf niet dierf nemen. Ik ben bang om alleen te zijn. Niet omdat ik iemand nodig heb in mijn dagdagelijkse leven (Hanne en ik hadden heel gescheiden levens), maar wel omdat het voor mij mentaal makkelijker is dat er iemand is waar ik op terug kan vallen. Geen goede reden dus om een relatie te hebben.

Ik voel vanalles: veel pijn, maar ook ergens opluchting omdat het voorbij is. En angst, om alleen te zijn, zeker nu de kinderen deze week bij Stan zijn.

Ik verlang wel naar een goeie relatie, met toekomst. Met Hanne zag ik eerlijk gezegd geen toekomst. Toch bleef ik aan haar vasthouden. Ik zag haar ook graag. Maar ze is niet de juiste partner voor mij. En ik niet voor haar.

Voor het eerst sinds de scheiding van Stan ben ik echt alleen. Na Stan was er Nele. Na 3 maanden zette zij er een punt achter en ben ik onmiddellijk terug beginnen daten. Nog geen maand later was ik al samen met Hanne en nu zijn we weer anderhalf jaar verder.

Ik wil proberen om mezelf wat tijd alleen te gunnen. Ik wil niet opnieuw wanhopig terug beginnen daten omdat ik niet alleen kan zijn.

Het wordt nog een lange zondag. Ik hoop dat het beter gaat als het werk me maandag weer wat afleiding geeft.