Operaties

Sinds ik bij I ook individuele therapie volg, komt er opnieuw veel bij me los. Best frappant hoe bepaalde thema’s van vroeger blijven terugkomen. Niet dat ik met mijn hoofd nog veel in het verleden zit. Dat is ondertussen gepasseerd en – zo dacht ik toch – verwerkt.

Maar hoe enorm blijft het verleden het heden bepalen. In gedachten, handelingen, patronen. Zeker in mijn relatie. Maar ook, heel recent nog, voor en na mijn operaties.

Ik ben in een maand tijd twee keer geopereerd voor hetzelfde probleem. De eerste keer was goed verlopen, maar enkele weken later kon ik nog nauwelijks lopen door de pijn. De tweede keer is ook goed verlopen, helaas is de pijn sinds enkele dagen ook weer erger. Hopelijk blijft het weer niet verergeren.

Het was heftig en heel emotioneel, geopereerd worden, en dan nog ten tijde van corona: beide keren ging ik Gasthuisberg alleen binnen en enkele dagen later alleen weer buiten. Op de kamer lag ik ook alleen en bezoek was niet toegelaten. Toch voelde ik me heel goed opgevangen en beschermd en heb ik ongelooflijk veel goeie woorden over voor alle medewerkers van Gasthuisberg.

Het verblijf daar was voor mij een aparte ervaring, wat me brengt bij de invloed van het gekwetste kind in mij. Ik voelde me er gedragen en geborgen door alle vriendelijkheid en zorgzaamheid. Ik besefte op voorhand niet wat het met me zou doen. Het kind in mij kreeg eindelijk aandacht, zowel op mentaal als fysisch vlak. Het is fijn om te ervaren dat er elk uur wel iemand met je bezig is en er zelfs ’s nachts op me gelet wordt. Deze veiligheid heb ik als kind niet gekend.

Ook de operaties zelf vond ik niet akelig. Ik moest me letterlijk overgeven aan de zorgen van anderen. Ik was naakt en het licht ging uit. En het gaf me een goed gevoel om even niet voor mezelf te moeten zorgen.

Wakker worden was erg pijnlijk en verwarrend, maar zelfs dan was er die kracht in mij om ‘flink’ te zijn, in de hoop er een compliment bovenop te krijgen. Het gekwetste kind binnenin me nam de bovenhand en voelde zich even heel erg gewaardeerd, gerespecteerd, geborgen en veilig.

Thuiskomen was om deze redenen moeilijk. Opnieuw voor mezelf moeten zorgen, deed me best verdriet.

Er zit nog veel leed in me. Ik wil heel graag echt ‘gezien’ worden. Maar daarvoor ga ik nog wat beter moeten zorgen voor dat gekwetste kind in me.

Ik voel me heel emotioneel en kwetsbaar de laatste weken, maar ben blij dat ik er met I over kan spreken.

Therapie

Onderstaande dateert al van een tijdje geleden. Het was niet af. Maar ik wil het toch niet zomaar laten verloren gaan…:

Gisteren ben ik voor het eerst alleen bij I geweest. Hanne gaat vandaag naar haar toe. En afgelopen zaterdag zijn Hanne en ik samen geweest.

Ik zit heel diep sindsdien. Ze is zo ontzettend goed in wat ze doet. Zowel als relatietherapeute, als individueel. We hebben het gehad over de verschillende hechtingsrelaties, over parentificatie, over familie-opstellingen.

Het kwam gisteren al even ter sprake: mijn gevoelens die ik vroeger had voor Kirsten, mijn therapeut sinds een kleine 20 jaar, die momenteel geen afspraken maakt owv corona. Je zei nog dat ze dat eigenlijk heel goed gedaan heeft. Ik begreep niet helemaal wat je bedoelde, maar het leek alsof je zei dat het goed was dat ik verliefd geworden was. Net las ik ergens dat dit het therapeutisch proces inderdaad ten goede kan komen, zolang je geen verwachtingen creëert.

Vóór het coronatijdperk heb je een keer je hand op mijn arm gelegd. Ik ben hier nog enkele dagen mee bezig geweest voor mijn gevoel voor jou weer wegebde. Ondanks de coronamaatregelen kwam je gisteren naast me zitten toen ik huilde, op minder dan anderhalve meter afstand. Ik ben zelf, ondanks het feit dat ik wel naar de therapie ga, héél voorzichtig, en blijf zoveel mogelijk thuis, maar dit gebaar maakte zoveel emoties bij me los.

De schaamte voorbij.

Vier uur ’s nachts. Ik pieker me kapot.

Maandagmorgen moet ik langs Gasthuisberg voor een coronatest en als die negatief is, word ik in de namiddag opgenomen om de dag erna geopereerd te worden. Het herstel zou vier tot zes weken kunnen duren.

Ik voel me ongelooflijk hulpeloos. Zoals je in vorig bericht kon lezen, gaat het heel slecht met Hanne en ik ben heel bang dat ik geen rustige plek zal hebben om te herstellen. Momenteel slaap ik in het bed van mijn jongste zoon. Ik blijf zoveel mogelijk uit haar buurt.

Ik heb al aan zoveel mogelijkheden gedacht: een week logeren bij mijn beste vriendin, maar wat met het contactverbod tijdens de coronamaatregelen? Alhoewel ikzelf wel uitsluitsel zal kunnen geven door mijn test.

Een week logeren bij mijn papa op 89 kilometer van hier? Het huis is groot genoeg, maar hij weet niet eens dat ik geopereerd word en ik betwijfel of hij me zou toelaten.

Een week logeren bij mijn mama? Ik heb een zeer moeilijke relatie met haar. Het feit dat ik dit zelfs overweeg, toont hoe wanhopig ik me voel.

En dan, wat erna? Mijn kinderen komen op vrijdag terug bij mij, al heb ik afgesproken met Stan dat ze in het slechtste geval tot zondag bij hem kunnen blijven. Ik moet hen toch een stabiele thuis kunnen geven? Het is zelfs door mijn hoofd gegaan dat ik misschien een tijdje bij hem terecht zou kunnen. Mocht hij niet boven zijn ouders wonen, was dat misschien zelfs geen slechte optie… Maar zijn ouders willen me daar niet.

Ik zou me zo onzichtbaar mogelijk maken, maar feit is dat ik niet echt voor mezelf zal kunnen zorgen en erg afhankelijk zal zijn.

Ik hoop enorm dat het snel weer normaal wordt tussen Hanne en mij. Maar ik geloof er momenteel niet in. Ik voel me de nagel aan haar doodskist.

In juni zou mijn huis weer vrij komen en kan ik daar opnieuw intrekken, mocht dat noodzakelijk zijn. Maar juni is nog ver weg.

Luxeproblemen? Overdrijf ik? Ligt het allemaal aan mij? Ik weet het niet meer. Brengt morgen soelaas? Is Hanne dan weer wat tot rust gekomen en kan er gepraat worden?

Ik heb gisterenavond nog gepraat via what’s app met een vriendin. Ik heb haar voor het eerst verteld over de problemen hier. Ik schaam me eigenlijk diep. Ik wil niet opnieuw een mislukte relatie. Wat doe ik mijn kinderen aan? Maar ik heb het gevoel dat ik de huidige situatie niet kan blijven tolereren. Die vriendin zei me ook dat het heel frappant was dat ik terug in eenzelfde situatie lijk te zitten als met mijn ex. Ik heb opnieuw een partner met psychische problemen. Ik slaap weer apart (als de kinderen er niet zijn) en ben bang voor haar gemoedstoestand en vijandigheid. Mijn partner is het contact met mij en zichzelf verloren en ik vang de klappen op. Of zo voelt het toch. Ik twijfel erg aan mezelf. Wat doe ik verkeerd? Wat kan ik doen? Het is een constante afweging tussen het respecteren van mijn grenzen met angst voor de gevolgen en het over me heen laten lopen.

Ik ben zo moe.

E-mail relatietherapeut

Beste I,

Het is de tweede keer dat ik een mailtje opstel.
Vorige keer was op 1 februari, zie ik, maar heb het niet durven versturen.
Er is een patroon bij Hanne dat telkens terugkeert en het maakt me hoe langer, hoe ongelukkiger en misschien maak ik me ook wel zorgen omdat ze naast haar omgeving, ook zichzelf kapot lijkt te maken.
De eerste keer dat het gebeurde, waren we 4 maanden samen. Ik zat in het buitenland en we hadden contact via telefoon en berichtjes. We kregen ruzie over iets stoms en ze werd vijandig, verwijtend, agressief met woorden, waardoor ik dichtklapte en onderdanig werd.
De dag erna kreeg ik verontschuldigingen. Ze zei dat ze zichzelf niet was als ze haar maandstonden moest krijgen, dat ze zichzelf niet graag ziet en daardoor ook mij niet graag kon zien.
Haar hormonale toestand is de afgelopen jaren vaak excuus geweest voor hoe ze zich voelde en gedroeg.
Ruim een half jaar geleden (als ik me niet vergis), is ze gestart met de minipil om haar humeurschommelingen in te dijken. Dit leek op het eerste zicht wel te helpen. Alhoewel… sindsdien zit er meer tijd tussen de incidenten, maar lijken ze ook langer te duren.
Ik heb het gevoel dat ze zichzelf helemaal verliest. Niets van wat ik zeg, lijkt binnen te komen. Als ik probeer te praten, is ze verwijtend, kan ze niets relativeren, is heel zwart-wit. Alle liefde is weg. Ze lijkt iemand compleet anders en het is wringen in allerlei bochten om toch een beetje contact te krijgen. Ze is enkel nog met zichzelf bezig en ik moet haar gerust laten. Dit duurt één dag, twee dagen, soms drie dagen. Plots is het over, de kwaadheid en vijandigheid gaat weg, en krijg ik verontschuldigingen.
Het incident in februari was het ergste. Ze heeft me uitgescholden met de meest wrede scheldwoorden. Ik ben toen 2 dagen alleen naar Nederland geweest. Het was een weekend dat ik haar betaald had. Zij is thuisgebleven in haar cocon waar ze niemand toeliet. Na enkele dagen was het opnieuw over en kreeg ik verontschuldigingen.
Ook nu is ze reeds enkele dagen zichzelf niet. Haar zoon was woensdag aan het huilen omdat ze hem niet wou helpen en ze is gewoon in bed gaan liggen omdat ze het niet meer aankon.
Ook vandaag is ze nog steeds afstandelijk, koud, vijandig. Ik ben bang voor haar als ze in deze toestand is. Klinkt misschien belachelijk…
Ze spreekt van kortsluiting in haar hoofd, kan niemand rond haar verdragen (zegt ze letterlijk), is heel verwijtend en zit vol woede. De wereld is een groot zwart gat, zo lijkt wel en er is niks positiefs meer. Ze zegt steeds opnieuw dat ze mij niet graag kan zien, omdat ze zichzelf niet graag ziet. En dat voel ik ook heel fel. Er is geen contact, geen verbinding. Ze zit in het centrum van haar eigen wereldje en aan al mijn goedbedoelde woorden kan ze een negatieve draai geven.
Ik weet dat ik zelf ook mijn fouten heb, al probeer ik mezelf zoveel mogelijk uit te dagen om door mijn emotie heen te kijken als ik haar niet kan bereiken. Maar het vreet erg aan mijn zelfwaarde. Ze ziet me niet meer graag, vindt het samenwonen met mij te moeilijk, snapt niet dat ik in ‘zo’n nest’ kan leven, maar als ik dan speciaal voor haar een deel van het huis poets, kan ook dat haar verwijtenstroom niet stoppen. Ik weet niet meer hoe hiermee om te gaan.
Ze lijkt zichzelf niet. Ik zie die persoon die ze nu is niet graag. Ze verandert van een ongelooflijk lieve, mooie vrouw in iets vreselijk beangstigend.
De reden dat ik vorig bericht niet verstuurd heb, is ook mijn enorme angst voor haar reactie als ze dit zal horen.
Enerzijds wil ik dat ze snel weer ‘normaal’ is en alles vergeten. Anderzijds heb ik het gevoel dat er een spel met me gespeeld wordt (hoewel niet bewust) en dat ik me als vuil laat behandelen. Het put me uit. Ik ben mezelf ook niet meer.
Vriendelijke groeten,

Lisse

Kerstmis

Het is half twee in de namiddag. Ik lig nog in mijn bed. Ik heb even nood aan alleen zijn met mezelf. Even stilstaan bij de weer vele emoties die in me huizen.

Het is bijna Kerstmis. Ik kan er elk jaar wat beter tegen, maar toch. Dit jaar kon ik al genieten van de sfeerverlichting, de gezelligheid in huis en op straat, van de kerstmuziek op de radio. Maar nu kerstavond en kerstdag nadert, wordt het wel moeilijker. Mijn kinderen zijn niet bij me komende week en dat is zwaar. Zeker omdat Hannes kinderen er wel zijn. Het is niet fijn om twee dagen te vieren met haar kinderen terwijl ik de mijne mis. Ik kijk er heel erg tegenop.

Dit zijn ook de dagen dat ik voel dat ik mijn echtscheiding nog niet volledig verwerkt heb. Ik mis het klassieke gevoel van het hebben van een gezin met Stan en onze twee jongens. Hoewel dat ook niet allemaal zo ideaal was. Anders waren we nog samen geweest. Maar we hadden wel onze mooie momenten.

Gisteren was er het verjaardagsfeestje van oudste zoon A met zijn vriendjes. Dat zijn de weinige momenten dat Stan en ik en onze jongens iets samen doen. En aangezien de kinderen spelen, is er tijd voor Stan en mij om te praten. We kunnen nog steeds heel goed praten. Hij heeft een hele weg afgelegd op persoonlijk vlak en ik kan hem daar alleen maar om bewonderen. Ikzelf ook. Door niet meer dagelijks met elkaar geconfronteerd te worden, zien we de patronen waar we jarenlang in vastzaten en zijn we daar stap voor stap uitgeraakt. Al zouden we er snel weer in vervallen, mochten we weer langere tijd samenzijn denk ik.

Stan is altijd een goeie vriend geweest en dat is hij nu weer sinds hij inzicht heeft gekregen in zichzelf en zijn psychotische kwetsbaarheid. En sinds ik ook inzicht kreeg in mijn aandeel in ons huwelijk. Ik mis het soms wel: die goede vriend en papa van mijn kinderen aan mijn zijde, die stabiliteit en veiligheid.

Maar het is ook niet meer dan dat. Ik voel me niet tot hem aangetrokken. Het is beter zoals het nu is. Maar soms is het ook heel moeilijk te weten dat wat ooit was, nooit meer zal zijn.

In mezelf

Lieve Jenna,

Je kon zo hard met me lachen. Als ik niet beter wist, dan voelde ik me beledigd. De waarheid is dat niets jou gek in de oren klonk. Elk gevoel, elke emotie kreeg een plaats, werd door jou begrepen. Je begreep mij zo goed. Je maakte elke emotie zo draaglijk, zo normaal. Bij jou voelde ik me niet wereldvreemd. Helaas begreep je jezelf niet altijd even goed. Je was te gevoelig voor deze wereld. Ik begrijp dat zo goed.

Met momenten doet het gemis vreselijk veel pijn. Er was niemand die me zo zonder woorden begreep als jij. We bewandelden hetzelfde pad, tot ik op een bepaald moment toch de andere kant op ging. Ik ben daar blij om, voor mezelf, maar niet dat ik jou daar ben verloren. Er is een kant in mezelf die samen met jou jouw weg wou bewandelen. Maar nu ben jij dood. En ik leef. Soms is dat heel moeilijk.

Rip Jenna.

Vrijdag ging ik op bezoek bij een collega en haar vriend. We kwamen tot de vaststelling dat we dezelfde persoon gekend hebben. Mijn vroegere baas en zijn cliënt. Die vriend van mijn collega vertelde dat hij een tragische dood gestorven is, failliet gegaan en dood gedronken.

Diezelfde vrijdag wou ik weer naar huis rijden en las ik, voor ik vertrok, het bericht van een goeie vriendin. Haar vader is van de trap gevallen en gestorven. 58 jaar.

Hanne is thuis met een burn-out.

Ik heb nachtmerries en herbelevingen van de laatste 5 jaar van mijn huwelijk. De constante waakzaamheid van mijn lichaam, de paniek, niet meer kunnen kalmeren, de lange dagen en lange nachten, de enorme angst.

Ik voel me vreselijk getriggerd. Het gaat niet goed met me. Het gaat heel slecht.

Ik kan er niet zijn voor haar. Alles in mijn lijf biedt weerstand tegen deze situatie. Niet opnieuw. Niet weer. Ik voel de woede doorheen mijn lichaam razen. Het is zo oneerlijk! Waarom kan niet gewoon eens alles goed gaan?

Ik voel het immense verdriet. Het borrelt omhoog vanuit een enorme ongekende diepte in mezelf. Ik voel me vreselijk destructief. Ik kan de hoeveelheid aan emoties niet de baas. De lengte van de nacht is onbeschrijfelijk lang. Mijn lijf sleept zich voort, is gestopt met voelen. De honger voel ik niet meer. De hernia evenmin. Integendeel, mijn lijf snakt naar pijn. Om verder niet te hoeven voelen.

Ik zit in het duister, voel mijn verleden omhoog kruipen. Diep, heel diep was alles verscholen. De melancholie overmant me. Ik kan de angst niet de baas. De realiteit is ver weg. Ik zie geen vergelijkingen met het verleden meer. Ik zit in het verleden.

Ik voel me alleen, heb me afgesloten voor alles en iedereen. Ik wentel me in dat vertrouwde gevoel: ik heb niemand nodig, vertrouw niemand meer. Binnenin mezelf ben ik veilig.

Samenwonen

Vandaag wonen Hanne en ik exact 6 dagen samen.

Het is al moeilijk geweest, al besefte ik dat op voorhand. Mijn kinderen komen pas vanavond naar hier. Ze hebben wel geholpen de week voor de verhuis met heen en weer rijden tussen het oude en nieuwe huis. Eigenlijk viel dat veel beter mee dan verwacht. Ze hebben dat goed gedaan.

Afgelopen week waren Hannes kinderen er wel. Het is paasvakantie en onze regeling met de kinderen loopt nu niet gelijk. Hanne heeft verlof. Ikzelf ben gaan werken. Vandaag heb ik wel een dagje verlof. Het voelde niet goed: zij thuis met haar kinderen en ik die me ’s avonds vooral ‘te gast’ voelde, al ligt dat geheel aan mezelf. Ik heb de neiging om me terug te trekken, me onderdanig op te stellen.

Vanmorgen liep het fout bij mij. Ik voelde me vreselijk overprikkeld. Ik trok me terug op A zijn kamer en heb uren gehuild. Hanne was weinig begripvol. Het was ook niet de eerste keer dat ik zat te huilen deze week. Haar begrip was op.

Ik verlang naar rust, naar vertrouwde rituelen, naar het ‘thuis-gevoel’, maar dat is er nog niet.

Hanne is vervolgens met haar kinderen vertrokken op uitstap. Zodoende ben ik al gans de namiddag alleen. Het helpt me, maar niet voldoende. Ik moet het wellicht tijd geven. Ik moet wennen aan de nieuwe situatie. Ik voel me ook erg gestresseerd omdat mijn kinderen er straks zullen zijn en hun eerste nachtje hier door zullen brengen. Ik ben bang dat ze zullen aanvoelen dat ik me niet goed voel en het daardoor voor hen ook niet makkelijk zal zijn.

Over een uurtje zijn mijn kinderen weer hier. Hopelijk vallen er dan al heel wat zorgen van me af. Ik heb hen ook vreselijk gemist.

Duisternis

Plots ben ik weer gecrasht. Ik voel me vreselijk alleen. Ik heb me opgesloten in mijn huis, gsm op vliegtuigmodus, muziek in mijn oren en twijfel aan alles. Nog het meest aan mezelf.

We zouden samenwonen, Hanne en ik. (Huur)huis is geregeld, iedereen op de hoogte, verhuisdatum geprikt.

En dan is daar weer mijn moeder met al haar negativisme en kritiek. Mijn vader die niet kan helpen verhuizen omdat hij de avond ervoor naar een feest moet en dus moet uitslapen en ikzelf die me wederom in de steek gelaten voel. Zeker als ik geen gehoor bij Hanne vind omdat ze moe is.

Ik ben om 15.15u bij Hanne thuis vertrokken. Mijn jeugd ligt minstens 16 jaar achter me en nog steeds beïnvloeden mijn ouders mijn leven. Een beetje goedkeuring, een beetje vertrouwen, een beetje aanvoelen wat ik nodig heb… Ze hebben het niet. Niet naar mij toe.

Het voelt weer hartverscheurend aan. Mijn hart ligt in diggelen, terwijl ik me steeds weer voorneem om het me nooit nog aan te trekken. Hoeveel ben je waard als mens als je ouders nooit met je bezig zijn geweest. Als er van die kant geen liefde is. Wat is dan de zin van je bestaan?

Daarstraks had ik zin om heel impulsief naar ons mama te bellen en haar voor verrot uit te schelden. Ik haat u. Ik haat u. Blijf gewoon uit mijn leven. Daarna ging het weer. Nu weer niet. Het gaat niet. Het gaat niet. Ik voel me zo alleen.

100% mama

De eerste week van de kerstvakantie zit erop, net als mijn week quality-time met mijn kinderen. Ik heb hen enkele uren geleden naar Stan gebracht. Door een wijziging in onze regeling moet ik hen nu zelfs (eenmalig) 10 dagen missen…

Sommigen zullen misschien vinden van wel, maar ik heb hier niet voor gekozen. Ik ben voor 100% van mijn tijd mama, maar ik zie mijn kinderen slechts voor 50% van de tijd. Dit blijft onnatuurlijk aanvoelen, want het is ook tegennatuurlijk.

We hadden een zalig tijd afgelopen week. Ik voelde me met momenten oprecht gelukkig en was me daar ook erg bewust van.

En nu zit ik hier weer alleen. Het went niet en dat zal het wellicht nooit.

Controle

2018 is bijna voorbij.

Het was een jaar vol confrontaties met mezelf. Ik heb een zeer moeilijke relatie, maar ben er nog steeds niet uit of dit ligt aan mijn beperkte relatieskills of aan de relatie zelf. Tot begin september had ik controle over mijn relatie, zoals ik altijd overal controle over heb, nodig heb. Sinds september toen we enkele weken uit elkaar waren (door Hannes beslissing), is de controle weg en loop ik vaak rond als een kip zonder kop en weet ik niet van welk hout pijlen maken.

Mijn jeugd was heel eenzaam. Ik heb vooral geleerd om voor mezelf te zorgen, om niet op anderen te kunnen rekenen, om enkel mezelf te vertrouwen. Mijn eerste, instinctieve reactie is dus zelf afstand nemen van Hanne om de controle terug te nemen.

In mijn huwelijk had ik de touwtjes in handen, altijd en overal. Stan was een volger. Ik nam alle beslissingen, ik zorgde alleen voor de opvoeding van onze kinderen. Ik gaf Stan ook geen kans om het zelf te doen. Wat ik zelf doe, doe ik beter. Ik vermoed dat dit ook de reden is waarom mijn scheiding voor mij niet aanvoelt als de ergste periode in mijn leven. Stan zijn ziekte tijdens ons huwelijk woog wel zwaar. Ik ben uit mijn huwelijk gestapt met een gevoel van opluchting: vanaf dan hoefde ik enkel nog voor mezelf en mijn twee kinderen te zorgen en niet meer voor Stan.

Ik zou mijn kinderen ook graag het voorbeeld van een hechte relatie willen geven. Ik vind het positief dat ze niet meer het voorbeeld van Stan en mij tesamen te zien krijgen (grofweg gezegd: de man is ondergeschikt aan de vrouw), maar nu switchen ze tussen twee werelden met een eenoudergezin. Alleenstaande zijn lukt mij het beste. Niet moeten overleggen, het ouderschap niet dagelijks te hoeven delen, niemand anders moeten vertrouwen, enkel mezelf.

En toch is er ook dat gevoel in mij dat zegt een goede en evenwaardige relatie te willen kunnen en durven aangaan. Mijn relatie met Hanne is vechten. Het ene moment voelt het allemaal veel te moeilijk en zwaar aan en verlang ik naar mijn vrijheid, naar helemaal alleen zijn, naar de ‘gemakkelijke’ weg waarin ik enkel met mezelf hoef rekening te houden.

Het andere moment wil ik mezelf blijven uitdagen om ervoor te gaan, want voel ik me afhankelijk en hulpeloos en verlang ik naar iemand die me graag ziet en ik graag kan zien, in een evenwaardige relatie.

Ik heb het nooit gekend, een goede relatie. Ik heb controle nodig. Iemand die ik kan domineren, al heb ik dat nooit zo beseft tot voor kort. En ik wil zo niet zijn. Ik wil ook durven afhankelijk zijn. Ik wil de verbinding durven aangaan, durven vertrouwen dat mijn kwetsbaarheid veilig is binnen mijn relatie.

Maar het is zwaar, soms té zwaar. Ik ben me steeds meer bewust van de manier waarop ik reageer op bepaalde situaties, hoe ik elke situatie probeer naar mijn hand te zetten om de controle te behouden die ik zo nodig heb. Of had. Het zijn oude patronen die niet meer werken in mijn relatie met Hanne. Ze laat het niet toe. En ik heb de keuze: werken aan mezelf of gaan lopen. Tot nu toe blijf ik kiezen voor dat eerste. Maar heel vaak denk ik: het water is veel te diep. Misschien is er toch een andere relatie voor mij bestemd die meer vanzelf zou gaan. Waarbij liefde alleen genoeg is.

Misschien is dat laatste wel waarheid, maar ik besef wel dat ik in een relatie met een minder sterke persoonlijkheid dan Hanne snel weer in oude patronen ga vallen en dat is ook niet wat ik wil. In mijn huidige relatie ervaar ik een enorme persoonlijke groei door alle confrontaties met mezelf.

Ik heb lang niet meer geschreven. Niet hier, niet ergens anders. Ook praten met Kirsten lukte niet meer. Ik voelde me geblokkeerd. Alles voelde als teveel aan. Ik hoorde mezelf vaak reageren in bepaalde situaties, gewoon omdat het in mijn natuur zit, terwijl ik me er op hetzelfde moment van bewust was dat het niet de ‘juiste’ manier van reageren was.

Momenteel zit ik nog steeds in dergelijke situatie: ik doe dingen vanuit de controle die ik nodig heb en besef op hetzelfde moment dat het niet oke is, maar ik kan er niets aan veranderen of zo voelt het voor me aan. Ik lijk als bevroren, zie het gebeuren en het lukt me niet om mijn gedrag aan te passen.

Of, in het andere geval: ik probeer uit alle macht niet te reageren in een bepaalde situatie uit angst om het weer ‘verkeerd’ te doen en vanuit mijn oude aangeleerde patronen te handelen. Op die manier voel ik me vaak ook heel erg gefrustreerd, eenzaam, onbegrepen, verdrietig. De ‘juiste’ manier van reageren ken ik vaak niet en dan lijkt ‘niet reageren’ me het veiligst voor iedereen (zo blaas ik niet ongewild bruggen op).