Duisternis

Plots ben ik weer gecrasht. Ik voel me vreselijk alleen. Ik heb me opgesloten in mijn huis, gsm op vliegtuigmodus, muziek in mijn oren en twijfel aan alles. Nog het meest aan mezelf.

We zouden samenwonen, Hanne en ik. (Huur)huis is geregeld, iedereen op de hoogte, verhuisdatum geprikt.

En dan is daar weer mijn moeder met al haar negativisme en kritiek. Mijn vader die niet kan helpen verhuizen omdat hij de avond ervoor naar een feest moet en dus moet uitslapen en ikzelf die me wederom in de steek gelaten voel. Zeker als ik geen gehoor bij Hanne vind omdat ze moe is.

Ik ben om 15.15u bij Hanne thuis vertrokken. Mijn jeugd ligt minstens 16 jaar achter me en nog steeds beïnvloeden mijn ouders mijn leven. Een beetje goedkeuring, een beetje vertrouwen, een beetje aanvoelen wat ik nodig heb… Ze hebben het niet. Niet naar mij toe.

Het voelt weer hartverscheurend aan. Mijn hart ligt in diggelen, terwijl ik me steeds weer voorneem om het me nooit nog aan te trekken. Hoeveel ben je waard als mens als je ouders nooit met je bezig zijn geweest. Als er van die kant geen liefde is. Wat is dan de zin van je bestaan?

Daarstraks had ik zin om heel impulsief naar ons mama te bellen en haar voor verrot uit te schelden. Ik haat u. Ik haat u. Blijf gewoon uit mijn leven. Daarna ging het weer. Nu weer niet. Het gaat niet. Het gaat niet. Ik voel me zo alleen.

Advertenties

100% mama

De eerste week van de kerstvakantie zit erop, net als mijn week quality-time met mijn kinderen. Ik heb hen enkele uren geleden naar Stan gebracht. Door een wijziging in onze regeling moet ik hen nu zelfs (eenmalig) 10 dagen missen…

Sommigen zullen misschien vinden van wel, maar ik heb hier niet voor gekozen. Ik ben voor 100% van mijn tijd mama, maar ik zie mijn kinderen slechts voor 50% van de tijd. Dit blijft onnatuurlijk aanvoelen, want het is ook tegennatuurlijk.

We hadden een zalig tijd afgelopen week. Ik voelde me met momenten oprecht gelukkig en was me daar ook erg bewust van.

En nu zit ik hier weer alleen. Het went niet en dat zal het wellicht nooit.

Controle

2018 is bijna voorbij.

Het was een jaar vol confrontaties met mezelf. Ik heb een zeer moeilijke relatie, maar ben er nog steeds niet uit of dit ligt aan mijn beperkte relatieskills of aan de relatie zelf. Tot begin september had ik controle over mijn relatie, zoals ik altijd overal controle over heb, nodig heb. Sinds september toen we enkele weken uit elkaar waren (door Hannes beslissing), is de controle weg en loop ik vaak rond als een kip zonder kop en weet ik niet van welk hout pijlen maken.

Mijn jeugd was heel eenzaam. Ik heb vooral geleerd om voor mezelf te zorgen, om niet op anderen te kunnen rekenen, om enkel mezelf te vertrouwen. Mijn eerste, instinctieve reactie is dus zelf afstand nemen van Hanne om de controle terug te nemen.

In mijn huwelijk had ik de touwtjes in handen, altijd en overal. Stan was een volger. Ik nam alle beslissingen, ik zorgde alleen voor de opvoeding van onze kinderen. Ik gaf Stan ook geen kans om het zelf te doen. Wat ik zelf doe, doe ik beter. Ik vermoed dat dit ook de reden is waarom mijn scheiding voor mij niet aanvoelt als de ergste periode in mijn leven. Stan zijn ziekte tijdens ons huwelijk woog wel zwaar. Ik ben uit mijn huwelijk gestapt met een gevoel van opluchting: vanaf dan hoefde ik enkel nog voor mezelf en mijn twee kinderen te zorgen en niet meer voor Stan.

Ik zou mijn kinderen ook graag het voorbeeld van een hechte relatie willen geven. Ik vind het positief dat ze niet meer het voorbeeld van Stan en mij tesamen te zien krijgen (grofweg gezegd: de man is ondergeschikt aan de vrouw), maar nu switchen ze tussen twee werelden met een eenoudergezin. Alleenstaande zijn lukt mij het beste. Niet moeten overleggen, het ouderschap niet dagelijks te hoeven delen, niemand anders moeten vertrouwen, enkel mezelf.

En toch is er ook dat gevoel in mij dat zegt een goede en evenwaardige relatie te willen kunnen en durven aangaan. Mijn relatie met Hanne is vechten. Het ene moment voelt het allemaal veel te moeilijk en zwaar aan en verlang ik naar mijn vrijheid, naar helemaal alleen zijn, naar de ‘gemakkelijke’ weg waarin ik enkel met mezelf hoef rekening te houden.

Het andere moment wil ik mezelf blijven uitdagen om ervoor te gaan, want voel ik me afhankelijk en hulpeloos en verlang ik naar iemand die me graag ziet en ik graag kan zien, in een evenwaardige relatie.

Ik heb het nooit gekend, een goede relatie. Ik heb controle nodig. Iemand die ik kan domineren, al heb ik dat nooit zo beseft tot voor kort. En ik wil zo niet zijn. Ik wil ook durven afhankelijk zijn. Ik wil de verbinding durven aangaan, durven vertrouwen dat mijn kwetsbaarheid veilig is binnen mijn relatie.

Maar het is zwaar, soms té zwaar. Ik ben me steeds meer bewust van de manier waarop ik reageer op bepaalde situaties, hoe ik elke situatie probeer naar mijn hand te zetten om de controle te behouden die ik zo nodig heb. Of had. Het zijn oude patronen die niet meer werken in mijn relatie met Hanne. Ze laat het niet toe. En ik heb de keuze: werken aan mezelf of gaan lopen. Tot nu toe blijf ik kiezen voor dat eerste. Maar heel vaak denk ik: het water is veel te diep. Misschien is er toch een andere relatie voor mij bestemd die meer vanzelf zou gaan. Waarbij liefde alleen genoeg is.

Misschien is dat laatste wel waarheid, maar ik besef wel dat ik in een relatie met een minder sterke persoonlijkheid dan Hanne snel weer in oude patronen ga vallen en dat is ook niet wat ik wil. In mijn huidige relatie ervaar ik een enorme persoonlijke groei door alle confrontaties met mezelf.

Ik heb lang niet meer geschreven. Niet hier, niet ergens anders. Ook praten met Kirsten lukte niet meer. Ik voelde me geblokkeerd. Alles voelde als teveel aan. Ik hoorde mezelf vaak reageren in bepaalde situaties, gewoon omdat het in mijn natuur zit, terwijl ik me er op hetzelfde moment van bewust was dat het niet de ‘juiste’ manier van reageren was.

Momenteel zit ik nog steeds in dergelijke situatie: ik doe dingen vanuit de controle die ik nodig heb en besef op hetzelfde moment dat het niet oke is, maar ik kan er niets aan veranderen of zo voelt het voor me aan. Ik lijk als bevroren, zie het gebeuren en het lukt me niet om mijn gedrag aan te passen.

Of, in het andere geval: ik probeer uit alle macht niet te reageren in een bepaalde situatie uit angst om het weer ‘verkeerd’ te doen en vanuit mijn oude aangeleerde patronen te handelen. Op die manier voel ik me vaak ook heel erg gefrustreerd, eenzaam, onbegrepen, verdrietig. De ‘juiste’ manier van reageren ken ik vaak niet en dan lijkt ‘niet reageren’ me het veiligst voor iedereen (zo blaas ik niet ongewild bruggen op).

Twijfels

Hoe vaak wou ik al beginnen aan een blogbericht?

Maar de woorden leken niet te komen.

Vorige week maandag was ik bij Kirsten en dat vlotte evenmin. Ik heb nauwelijks iets kunnen zeggen. Ik voelde me geblokkeerd. Kirsten raadde me aan het op te schrijven. We zijn weer een week later.

Maar ik doe eindelijk een poging.

Hanne had een punt achter onze relatie gezet. En toen deed ik alles om die weer te redden. Ik ben heel diep gegaan. Me kwetsbaarder opgesteld dan ik dacht ooit te durven zijn bij haar. En we kwamen weer samen.

Nu zijn we weer ruim vier weken verder. En ik vraag me af wat het heeft opgeleverd tot nu toe. Het gevoel dat het voornamelijk van mijn kant komt. Niet dat ze me niet graag ziet, maar ik noem het veeleer gemakzucht denk ik. Moeilijkheden op haar werk en oververmoeidheid zorgen ervoor dat ik de kar trek. En als het dat niet is, dan zijn het haar hormonen.

Sinds een kleine week merk ik dat ik terug afstand van haar neem. En vervolgens merk ik dat zij weer wat meer inspanning doet. Aantrekken en afstoten. Het lijkt de samenvatting van onze relatie.

Ik weet het niet meer. In die korte vier weken heb ik me al zeker drie keer afgevraagd waarom wij samen zijn. Het ene moment denk ik dat mijn liefde eindig is. Het andere wil ik kost wat kost iets maken van de relatie.

Feit is dat het me heel veel energie kost. Als ik erin geloof dat die energie nodig is om bepaalde relatiepatronen bij mezelf te veranderen, dan geloof ik eveneens dat het kan werken tussen ons op lange termijn.

Maar soms geloof ik ook gewoon dat het niet allemaal aan mij en mijn slechte hechtingspatronen uit mijn kindertijd ligt, maar dat we gewoon niet gemaakt zijn voor elkaar.

Ik wil geen foute beslissing nemen en dus blijf ik ervoor gaan. En ik ben bang om alleen te zijn. Bang voor het zwarte gat, voor de eenzaamheid, om te worden zoals mijn moeder die tegen haar 60ste eenzaam en alleen is en al jaren wanhopig op zoek naar de ware.

Er komt nog bij dat onze oudste zonen absoluut niet goed overeen komen. Haar oudste is een pestkop (sorry dat ik het zo zeg) en mijn oudste is doelwit. Ik vind het vreselijk als hij uitgescholden wordt voor bijvoorbeeld ‘lompe uil’ zoals afgelopen zaterdag. Er wordt wel opgetreden en ‘sorry’ gezegd, maar dit is nefast voor het zelfvertrouwen van mijn zoon. Hij is heel gevoelig.

Ze zien elkaar niet vaak. Laatste keer was eind augustus, maar telkens weer loopt het mis. Hoe kan je op deze manier ooit een gezin vormen? Na afgelopen zaterdag en meerdere hartverscheurende huilbuien van A stel ik me nogmaals de vraag of ik hem aan dergelijke situaties moet blijven blootstellen. Of moet ik hem gewoon weerbaarder proberen te maken?

Hanne

Net als ik denk dat alles in zijn plooi valt, zeker wat mijn werk betreft, maakt Hanne een einde aan onze relatie. Vrij onverwachts voor mij, maar ik begrijp het ook. De laatste maanden heb ik haar niet de liefde en het respect gegeven dat ze verdient. Gisterenavond heb ik in allerijl nog afgesproken met Ina. Ik moest met haar kunnen praten om alles op een rijtje te zetten en was dus heel blij dat zij ook graag wou afspreken. Het heeft me wel wat geholpen om één en ander in perspectief te zien. Ik heb Hanne, door mijn gedrag van laatste maanden, een reden gegeven om er een punt achter te zetten. Ze heeft een beslissing genomen die ikzelf niet dierf nemen. Ik ben bang om alleen te zijn. Niet omdat ik iemand nodig heb in mijn dagdagelijkse leven (Hanne en ik hadden heel gescheiden levens), maar wel omdat het voor mij mentaal makkelijker is dat er iemand is waar ik op terug kan vallen. Geen goede reden dus om een relatie te hebben.

Ik voel vanalles: veel pijn, maar ook ergens opluchting omdat het voorbij is. En angst, om alleen te zijn, zeker nu de kinderen deze week bij Stan zijn.

Ik verlang wel naar een goeie relatie, met toekomst. Met Hanne zag ik eerlijk gezegd geen toekomst. Toch bleef ik aan haar vasthouden. Ik zag haar ook graag. Maar ze is niet de juiste partner voor mij. En ik niet voor haar.

Voor het eerst sinds de scheiding van Stan ben ik echt alleen. Na Stan was er Nele. Na 3 maanden zette zij er een punt achter en ben ik onmiddellijk terug beginnen daten. Nog geen maand later was ik al samen met Hanne en nu zijn we weer anderhalf jaar verder.

Ik wil proberen om mezelf wat tijd alleen te gunnen. Ik wil niet opnieuw wanhopig terug beginnen daten omdat ik niet alleen kan zijn.

Het wordt nog een lange zondag. Ik hoop dat het beter gaat als het werk me maandag weer wat afleiding geeft.

Eén maand voorbij

Vier weken later… Tot nu toe bevalt mijn nieuwe job me heel erg goed.

– Mijn dagen/weken hebben een structuur die ik lang niet meer gekend heb. De ene week (zonder kinderen) werk ik van 8.30u tot 17.30u, de andere (met kinderen) van 9u tot 17u. Bijgevolg moet ik alle dagen op hetzelfde tijdstip opstaan en ga ik ’s avonds steeds even vroeg slapen.

– Het is véél makkelijker om 5 dagen na elkaar te werken dan ik dacht. De week lijkt sneller te gaan. Voorheen werkte ik 1 dag – 1 dag niet – 3 dagen wel – 2 dagen niet.

– Zaterdag en zondag zijn weekend!

– Mentaal heb ik meer uitdaging en fysiek is het (veel) minder zwaar. Resultaat is wel dat mijn conditie heel erg is afgenomen en ik (veel) moeite moet doen om die 10 kilo die ik enkele maanden geleden af was gevallen er niet terug te laten bijkomen. Momenteel zijn er terug 2 à 3 kilo bij.

– Ik kreeg net mijn eerste loon. Geweldig gevoel.

– Ik voel, meer dan in mijn vorige job, dat dit beter aansluit bij mijn interesses. Ik had 4 weken geleden niet kunnen bedenken hoeveel ik op zulke korte tijd zou bijleren en hoe boeiend ik dat vind.

– De collega’s vallen goed mee. Ik heb veel minder het gevoel dat ik me anders moet voordoen dan wie ik ben. Ik kan me verstoppen achter mijn pc en gewoon keihard werken en me nuttig voelen. Ik hoef me niet constant socialer voor te doen dan ik eigenlijk ben. Verder word ik nergens buitengesloten omdat ik “de baas” ben. Mijn collega’s en ik staan op hetzelfde niveau. Ik heb (momenteel) ook absoluut niet meer de ambitie om een team aan te sturen.

– Er ademt van hogerhand niemand meer in mijn nek om alles wat ik doe of zeg bewust verkeerdelijk te interpreteren.

Uiteraard zijn er ook nadelen. Ik kan mijn kinderen nooit meer zelf van school halen en dat vind ik toch wel jammer. Langs de andere kant heb ik ook nooit meer een babysit nodig omdat ik moet werken tot 19u. De kinderen moeten nu wel alle dagen naar de opvang, maar ook dat biedt hen meer structuur dan de ene dag op school afgezet worden, de andere dag op de opvang en ’s avonds soms van school afgehaald worden of op de opvang opgehaald worden door mezelf of een babysit. Alle dagen zet ik hen nu af op school en ga ik hen halen op de opvang. Ook de kinderen staan nu elke dag op hetzelfde tijdstip op. Dat is voor iedereen duidelijker en aangenamer.

Ik blijf heel voorzichtig, maar er zijn momenten dat ik me ongelooflijk dankbaar voel voor deze job. Zelfs al had ik gewild, had ik nooit het geduld en het doorzettingsvermogen gehad om voor deze job een diploma te behalen. Ik heb deze kans enkel en alleen te danken aan mijn vorige job. Gelukkig kom je op een bepaald moment op een leeftijd waarbij diploma’s niet meer ter zake doen.

Ik heb in het verleden nooit een droomjob gehad. Ik had mij er ook bij neergelegd dat dat niet voor mij bestemd was omdat ik nooit een hoger diploma behaald heb. Dat gebrek aan een diploma heeft me onbewust altijd een minderwaardigheidsgevoel gegeven. Ik droomde ook heel vaak dat ik examens aflegde en faalde. Nu zit ik als één van de weinigen tussen een hoop juristen met universitair diploma en doe dezelfde job als zij.

Ik wil niet gezegd hebben dat dit mijn droomjob is. Daarvoor ben ik te realistisch (bestaat dat wel?). Maar toch ben ik ergens bang dat ik op een dag wakker zal worden uit een mooie droom. Ik probeer deze kans met beide handen te grijpen en ben dankbaar dat dit op mijn pad kwam.

Een nieuw begin

Een nieuwe start.

Gisteren heb ik afscheid genomen van mijn oude job. Het was een gemengd gevoel. Sinds twee weken werk ik samen met Sanne, de nieuwe zaakverantwoordelijke, die me opvolgt en die ik trouwens ook privé heel goed ken. Ze zoekt zelf ook ander werk (al weet dat op het werk nog niemand) en heeft dezelfde frustraties over Bert als ik. Dit lees je hier, hier en hier.

Woensdag had Sanne een eerste gesprek met Bert die me daarbij met de grond gelijk heeft gemaakt. Bert weet niet dat Sanne en ik elkaar privé kennen omdat hij graag wantrouwen creëert tussen zaakverantwoordelijken onderling en binnen teams door de verschillende partijen uit te gaan horen en dan de negatieve zaken over elkaar gaat doorbriefen aan de persoon in kwestie. Sanne is dus ook bijna de enige van de zaakverantwoordelijken die ik echt vertrouw.

Uitspraken die Bert dit keer over mij deed en me het meest bijblijven:

– Lisse heeft de natuurlijke aanleg om een team tegen haar te krijgen.

– Het gaat niet moeilijk zijn om het beter te doen dan Lisse, want veel slechter kan niet.

– Het is goed dat ze vertrekt, want anders had het ooit wel geëscaleerd tussen ons.

– Ze mag dan wel een nieuwe job hebben met schoon uren, geen weekendwerk en een beter loon, maar ze gaat daar hetzelfde tegenkomen (dit kwetst me nog het hardst: me zelfs geen succes toewensen op mijn nieuwe job).

Ik heb vervolgens mijn evaluaties afgedrukt en de email waarin hij me zwart maakt tegenover anderen en die ik per ongeluk in mijn bezit kreeg. Ik vroeg Sanne wat zij zou doen in mijn plaats: mijn hart luchten bij de chef van Bert of het laten rusten. Ze zei dat ik moest aanvoelen of ik de laatste twee jaar met Bert kon loslaten of er nood aan heb om te ventileren zodat ik met een beter gevoel aan mijn nieuwe job kan beginnen.

Plots kwam één van de mensen van mijn team binnen. Ze was speciaal voor mij uit haar verlof gekomen om afscheid te nemen. Ze huilde en bedankte me voor de kansen die ik haar gegeven heb en zei dat ze me erg gaat missen. Daarna kwam ze met de rest van het team (dat gisteren aanwezig was) en kreeg ik nog heel wat afscheidscadeaus. Ik was enorm ontroerd. Van de mensen die er niet waren had ik al vroeger afscheid genomen. Ik kreeg van iedereen een knuffel, kussen en meerdere mensen zeiden me te zullen missen.

Op dat moment dacht ik: de pot op met Bert. Dít is het enige wat telt: waardering van mijn team.

Misschien neem ik één van komende dagen/weken nog wel contact op met Bert zijn chef, maar ik ga het enkele dagen laten bezinken om te voelen wat het beste is.

Tot slot wil ik nogmaals mijn frustratie uiten over de slechtste chef die ik in gans mijn carrière ben tegengekomen: ik heb nooit iemand gekend die zo manipulatief en machtsgeil is en die zijn functie misbruikt om mensen onder de duim te houden.

En nu probeer ik het los te laten en me te focussen op het positieve, waaronder mijn nieuwe job.